(Fragment uit het hoofdstuk "De Race om de tweede plaats")
Nieuws gaat over het bekend maken van alles wat nog niet bekend was. Nog niet zo lang geleden was dit speelveld voorbehouden aan de gebruikers van de drukpers: de journalisten. Het monopolie op de druk- en distributiemiddelen bracht ook een monopolie op de inhoud ervan en er was dus niemand die erbij stilstond dat deze grootheden ook losgekoppeld konden worden. Hoe anders is die situatie nu. Nieuws in tijden van social media is niet meer van de journalistiek en het wordt tijd dat de journalistiek dat ook zelf beseft. De journalistieke handtekening kan dan ook nauwelijks meer zichtbaar worden uit het simpele feit dat iets (“het nieuws”) als eerste gebracht is. Deze ontstaat pas als het “gebroken feit” van context, geloofwaardigheid en duiding is voorzien. Van PICA, zo Jim Moroney wil. En ja, meestal kost zoiets tijd.
De race voor de tweede plaats mag beginnen.
Die race is niets minder dan een uitnodiging aan de “pure journalist” om een plaats op te schuiven in de waardeketen. En daarmee het ooggetuigende en kennis spuiende publiek alle ruimte te bieden om de opengevallen plek in te vullen. “The journalist has not been replaced but displaced, moved higher up the editorial chain from the production of initial observations to a role that emphasizes verification and interpretation, bringing sense to the streams of text, audio, photos and video produced by the public”, schrijven CW Anderson, Clay Shirky en Emily Bell in “Post Industrial Journalism”.
